اهمیت توجه به دانش آموزان و احترام به آنها در کلاس درس

هنگامی که از دانش‌آموزان می‌خواهید به سؤالی پاسخ دهد یا می‌خواهید سؤال او را بفهمید، به طور طبیعی تمایل دارد به او نزدیک شوید. وقتی این کار را می‌کنید، چه اتفاقی می‌افتد؟ هرقدر شما به او نزدیک‌تر شوید، صدای پاسخ یا سوال او آهسته‌تر خواهد شد. وقتی که شما به او نزدیک می‌شوید، او دلیلی برای این‌که بلند صحبت کند، نمی‌یابد. این امر در نهایت منجر به این خواهد شد که شما به مکالمۀ دو نفره می‌پردازید و بقیۀ کلاس احساس می‌کنند که کنار گذاشته شده‌اند.

علاوه برآن، چه اتفاق دیگری ممکن است بیفتد؟ زاویۀ دید و ارتباط چشمی شما با بقیۀ کلاس از بین می‌رود، و به دنبال آن، ارتباط غیر کلامی شما نیز با کلاس از بین خواهد رفت.

اگر بقیۀ دانش‌آموزان نتوانند آنچه را که دانش‌آموز مورد نظر می‌گوید بشنوید، اگر آنان ارتباط چشمی با شما را از دست بدهند، و در نتیجه خود را در جریان بحث احساس نکنند، توجه آن‌ها به جای دیگری معطوف خواهد شد. اغلب نتیج این «جای دیگر» بودن، معلم را به اعمال موازین انضباطی وامی دارد، در حالی که اصلاً چنین چیزی نباید اتفاق بیفتد.

دانش‌آموزان را در جریان مباحث کلاس نگاه دارید. هنگامی که از دانش‌آموزی پاسخ سوالی را می‌خواهید، از او دور بایستید. این کار او را وادار می‌کند که صدایش را بلند کند، به اندازه‌ای که از سمت دیگر کلاس قادر به شنیدن حرف‌هایش باشید در این صورت، همان‌طور که می‌‌توانید صدای او را بشنوید، قادر خواهید بود حرف‌های دیگر دانش‌آموزان را هم بشنوید.

آرام، خونسرد و حرفه‌ای برخورد کنید

تأدیب دانش‌آموزان را با خونسردی انجام دهید. این نکته چنان اهمیتی دارد که شاید کلام من یارایی تأکید لازم روی آن نداشته باشد. قدرت هیجان خود را برای مواقع لازم ذخیره کنید، برای سخنرانی‌های مهیج و با روح و یا مباحث کلاسی مهیج. برخوردهایی حرفه‌ای، مؤدب و در عین حال استوار و محکم داشته باشید. حتی یک بچۀ بی‌ادب مستحق احترام است. مأمور پلیسی که وسیلۀ نقلیۀ شما را به خاطر سرعت غیر مجاز متوقف می‌کند، حق اجرای قانون انتظامی دولتی را دارد، یعنی صدور برگۀ جریمه، ولی حق تحقیر و رجزخوانی و سرزنش شما را ندارد.

شما نیز هنگامی که خود دانش‌آموزی تخلف می‌کند، وظیفۀ خود را به صورت اجرای برنامۀ انضباطی انجام دهید. از فریاد زدن، با حرکت انگشت تهدید کردن، نگاه‌های تهدیدآمیز، تعابیر نیشدار و غیره اجتناب کنید. اجرای برنامۀ انضباطی با خونسردی، دانش‌آموز متخلف را متوجه ارتباط رفتارش با نتیجۀ منطقی ناشی از آن می‌کند. در این صورت، احتمال کمتری می‌رود که رابطۀ جاری و معمولی بین شما تضعیف شود. به خاطر داشته باشید که ماجرای انضباطی تمام خواهد شد، ولی شما و دانش‌آموزانتان باید تا پایان سال تحصیلی با هم کار کنید.

هیچ نویسنده‌ای که دربارۀ موضوع ایجاد نظم و انضباط مطلبی نوشته باشد، نمی‌شناسم و یا هیچ تئوری انضباطی را ندیده‌ام که از برخورد خونسرد و حرفه‌ای معلم به هنگام تأدیب دانش‌آموز چشم‌پوشی کرده باشد. اگر اجازه دهید که دانش‌آموزانتان شما را از «حال طبیعی خارج‌کنند» و یا از «کوره به در ببرند»، دیگر برآن‌ها تسلط نخواهید داشت! خواه معلم یک زن 48 کیلویی باشد یا یک مرد 100 کیلویی. در هر حال، برداشت دانش‌آموزان دربارۀ تنها فرد بالغ کلاس درس به عنوان کسی که بر کلاس تسلط ندارد، مایۀ وحشت است. شما که معلم هستید، به عنوان عامل مسلط بر کلاس، در نظر گرفته شده‌اید.

دلیل دیگر برای داشتن برخورد خونسردانه و حرففه‌ای این است که رفتار شما هنگام تأدیب دانش‌آموزان برای آن‌ها الگوست. رفتار، صدا، منش، صداقت، وقت‌شناسی، ثبات، عدالت و .... خود را منضبط کنید (استفانیچ و بل 1995، ص20). دانش‌آموزان علاوه بر مقررات ویژه‌ای که ارائه می‌دهید نحوۀ اجرایی این مقررات را نیز خواهند آموخت. هنگامی که خونسردی خود را از دست می‌دهید، درس ناخواستۀ شما یعنی «از کوره در رفتن» بهتر و بیشتر از درس «برقراری انضباط» که مورد نظر مطلوب شما است، در خاطره‌ها خواهد ماند.

هنگامی که به ترتیب دانش‌آموزان می‌پردازید، از چگونیگی عملکرد خود آگاه باشید (دیگران یعنی دانش‌آموزانکاملاً از این امر آگاهند)؛ من این را به‌طور قطع ضمانت می‌کنم. برای تأدیب دانش‌آموزان با ایجاد حداقل ناآرامی و اغتشاش ممکن در کلاس، توانایی خود را افزایش دهید. خونسردی معلم نتیجۀ دیگری نیز دارد؛ جلب رضایت دانش‌آموزان. دانش‌آموزان یکی از خصوصیات بهترین معلم را، خونسردی در جریان توبیخ فرد خطاکار می‌دانند. (لویس و لووگرو 1984)

با تأدیب کردن به روش خونسردانه و حرفه‌ای می‌توانید به هدف خود برسید، در غیر این صورت هیچ چیز محقق نخواهد شد.

به دانش‌آموزان توجه کنید و تلاش کنید تا این توجه را نشان دهید

آیا اشاره به این نکته واقعا مورد نیاز است؟ بلی و خیر. مطمئناً تعداد زیادی از معلمان معتقدند که به دانش‌آموزانشان علاقمند هستند، در غیر این‌صورت چه دلیلی برای معلم شدنشان وجود دارد؟ گفتنی است که علاقمندی به دانش‌آموزان باید آشکار شود، تا تأثیر مثبتی بر رفتار دانش‌آموزان داشته باشد، نه اینکه صرفاً معلم احساس کند. چه بسیارند عرصه‌های دیگر روابط انسانی، همانند زناشویی که توأم با رنج و ناراحتی است؛ چرا که با وجود احساساتی مانند عشق، علاقه و احترام، اما تلاش ناچیزی در جهت آشکار ساختن این عواطف- به طوری که قابل لمس باشد- صورت می‌گیرد. آیا این نشان نمی‌دهد که ما فکر می‌کنیم احساسات دیگران همان‌گونه است که عمل می‌کنند؟ به طور مسلم اگر احساسات خود را به صورت مشخص و محسوس ابراز کنیم، چندان ضرور نخواهیم کرد. آن گل‌های سرخ را بفرستید، آن مکالمۀ تلفنی بخصوصی را انجام دهید، آن غذای مخصوص را آماده کنید.

در مورد آموزش و پرورش نیز همین امر صادق است. پالونسکی (1997) اظهار می‌دارد: اهمیت مهارت‌های دو جانبۀ افراد از مهارت‌های آموزشی در مدیرت کلاس بیشتر است. یکی از مهارت‌های دو جانبه، علاقه‌مندی و تفهیم وجود این علاقه است که به عنوان یکی از عناصر مهم پیشگیری از مشکلات رفتاری به شمار می‌آید.

چگونه معلمان می‌توانند علاقۀ خود را نشان دهند؟ سلام و احوالپرسی با دانش‌آموزان هنگام ورود آنان به مدرسه یا کلاس درس شروع خوبی است، علاوه بر اینها معلم می‌تواند علاقۀ خود را به کاربرد منظم پیشنهاد‌های ارائه شده در این بخش، از قبیل «در نظر گرفتن رفتارهای خوب و مطلوب دانش‌آموزان»، «پیام من به جای تو» و «بیان تشکر از آنان» نشان دهد.

جایی که معلمان علاقه‌مند هستند و علاقۀ خود را ابراز می‌دارند، برداشت دانش‌آموزان از مدرسه، مکانی خوب و مطلوب است. این‌جا مکانی است که دانش‌آموزان در آن بودن را دوست دارند. این‌جا پر از افرادی است که دانش‌آموزان مایلند آنها را در اطراف خود ببیند. هنگامی که مدرسه یک مکان مطلوب شود، موقعیتی فراهم می‌گردد تا:

1- مشکلات انضباتی کمتری بروز کند.

2- در به کارگیری فنون مدیریت مدرسه موفقتر باشد.

توجه داشته باشید که «برداشت دانش‌آموزان از مدرسه به عنوان مکانی مطلوب» شرط استفاده از «واقیعت درمانی گلاسر» است (به این مقاله در بخش سوم مراجعه کنید).

این اصل مورد قبول همه است که کمی «پیشگیری بهتر از مقدار زیادی معالجه و درمان است.» در نهایت، هیمن و دی‌الساندرو (1985،ص 42) اظهار می‌کنند که «معلمان با ابراز علاقه ... می‌توانند از همان مرحله نخست به هدف پیشگیری از وقوع مشکلات انضباطی نزدیک شوند.»

اهمیت درس پژوهی و نکات طلایی پیرامون آن

"درس پژوهی" شکل اولیه ای از رشد حرفه ای معلمان در ژاپن است.هدف آن بهبود مستمر تدریس ( آموزش ) است.به گونه ای که دانش آموزان بتوانند مطالب بیشتری را بیاموزند .تمرکز اولیه آن نیز به نحوه تفکر و یادگیری دانش آموزان است.

"درس پژوهی" با سایر اشکال رشد متفاوت است، به این دلیل که پرورش حرفه ای در حین آموزش و یادگیری صورت می گیرد. تمرکز آنچنان که استیگلر و هیبرت در "شکاف آموزشی" اشاره کرده اند،درس،تدریس است،نه معلمی، کار کردن دانش آموزان است ، نه کار دانش آموزان .ملاک سنجش در موفقیت " درس پژوهی"  یادگیری معلمان است نه تولید یک درس. تهیه دروس بهتر نتیجه جانبی و ثانویه فرآیند است ، اما نه هدف اولیه آن.

گروه های معلمان کار می کنند تا دروسی را که چندین بار تدریس می شوند ، مورد مشاهده قرار دهند ، بحث کنند و اصلاح کنند ،تدوین نمایند (بازاندیشی، نواندیشی، بازبینی و ... ).معلمان فقط یکی دوبار در سال در درس پژوهی درگیر و مشارکت کنند ، زیرا فرآیند کار سخت و فشرده است..

مراحل فرآیند تدریس پژوهی

1.تعیین هدف 2.طرح ریزی درسی 3.تدریس (آموزش) ،مشاهده و گزارش گیری 4.تجدید نظر و تدریس مجدد 5.بازبینی، باز اندیشی و مشارکت در نتایج.

چرخه درس پژوهی

یک دوره (سیکل) درس پژوهی عبارت است از :

انتخاب یک کانون (درس کانونی)

برنامه ریزی برای درس مطالعه درس پژوهی

تدریس درس در جمع عمومی

مشاهده عمیق درس با محوریت هدف های گروه

گزارش دهی مستمر

باز اندیشی و تجدید نظر بر اساس تفکر گروه

تدریس درس تجدید نظر شده

مجدداً گزارش دهی مستند

برنامه ریزی،یک برنامه ریزی درسی معمولی نیست.بخش مهمی  از برنامه ریزی مطالعه درس(در زبان ژاپنی) kyozai  kenkyu نام دارد که به " مطالعه فشرده و عمیق مطالب"  توسط ماکاتو یوشیدا ترجمه شده است. منظور از مطالب،تنها کتاب های درسی نیست، بلکه درک موضوع مورد تدریس، مرور مطالب موجود برای تدریس آن ، و بررسی تحقیقاتی است که احتمالاً در آن حیطه  (موضوع) انجام شده و موجود است. برخی اوقات، گروه ممکن است از نظرات یک کارشناس [یک فرد خِبره] هم در زمینه مورد نظر کمک بگیرد.

علاوه بر همه اینها، گروه کاملاً توجه دارد که :

در پایان درس، از دانش آموزان انتظار می رود چه چیزی را بدانند،

چه سؤالی را مطرح کند و با چه واژه هایی مطرح کند تا دانش آموزان را به فکر (تفکر) وادارد،

دانش آموزان احتمالاً چگونه به فکر (تفکر) واداشته می شوند و چگونه به خطاهای پیش بینی شده پاسخ می دهند،

کارهای انجام شده چگونه باید مرتب شوند تا داستان درس شکل بگیرد،

چگونه درس به پایان برسد تا به دانش آموزان کمک کند که از آن معنایی استنباط و درک کند ( آن را احساس کنند) .

پرسش و پاسخ درباره درس پژوهی

یک گروه (تیم) درس پژوهی چند نفر باید باشد؟

تعداد نفرات مشخصی وجود ندارد . گروه ها می توانند از تیم کوچک 3 نفره تا گروه بزرگ 16 نفره متفاوت باشند.

چگونه باید آغاز کنیم؟

برای اعضای گروه مفید است که در جلسه ای توجیهی درباره ی " درس پژوهی" ، یا در مطالعه ای در این باره شرکت (مشارکت) کنند.در حال حاضر ، برنامه های ویدیوئی متعددی برای ارائه در این جلسات تهیه شده است. گروهی که مایل است در یک دوره درس پژوهی کار کند باید برنامه ای را برای دیدارهای خود برای  مدت 4 تا 6 هفته تنظیم کند و تاریخی را برای تدریس درس در نظر بگیرد.

چه نوع پشتیبانی و حمایت هایی لازم است؟

مسلماً گروه نیازمند راهنمایی فردی آگاه (با تجربه ) و مُطلع در " درس پژوهی" است.همچنین، از آنجا که گروه با سؤال هایی درباره محتوا درگیر است ، به همکاری یک متخصص محتوا به عنوان ناظر نیازمند است . بسیار مهم است که سازمان دهی طوری انجام شود که همه اعضای گروه به هنگام تدریس درس ، مشاهده گر تدریس باشند.برای ارائه گزارش ها نیز ، مکانی باید در نظر گرفته شود.

نکات کلیدی که گروه درس پژوهی باید در ذهن داشته باشد چیست؟

هدف مطالعه،آگاهی از نحوه تفکر دانش آموزان است ،هدف تهیه یک درس نمایشی نیست.

نظرات،توصیه ها و اندیشه ها باید بر هدف های تنظیم شده توسط گروه (تیم ) متمرکز باشد،نه بر برنامه یک معلم خاص یا هر کس دیگر.

همه اعضای گروه باید در تهیه درس ، مشارکت داشته باشند و همه نظرات و ایده ها باید محترم شمرده شوند . اگر درس های موجود کامل و بی نقص باشند ، همه دانش آموزان باید موفق باشند و در چنین حالتی چیزی برای جست و جو [ گفت و گو ] و اکتشاف باقی نمی ماند، اما تدریس کار پیچیده ای است و دلایل زیادی وجود دارد که دروسی که در یک موقعیت خوب کار می کنند ( یاد گرفته می شوند ) در موقعیتی دیگر خوب کار نمی کنند (خوب آموخته نمی شوند).

توصیه می شود در فرآیند کار عجله نکنند .معلمان اغلب سعی دارند با طرح درسی که در ذهن خود دارند کار را آغاز کنند،نه با هدف هایی که باید دنبال شوند،حتی با در نظر گرفتن اهداف ، باز هم بدون آنکه درباره ی چگونگی بهبود ، محتوا و دانش پیش نیاز دانش آموزان مطالعه ای داشته باشند،مایلند سریع به آماده کردن درس بپردازند.